Weblog is weer terug, gedeeltelijk nog maar want alles werkt nog niet zoals het hoort, regels worden afgebroken etc. De afgelopen tijd heb ik nagedacht over mijn weblog. Ja ik laat het wel bestaan en blijf er nog steeds op schrijven, maar ook begin ik een nieuw weblog. Waar het over gaat of hoe dat zal heten….lees je hier onder. Een voorproefje:

Naast mrietje.weblog.nl begin ikxa0binnen afzienbare tijdxa0een nieuw
weblog, waarschijnlijk xa0x91Orithyiax92 geheten. Orithyia is de mooiste naam die mij ooit in liefde is x91geschonkenx92 en daarom zal dit nieuwe weblog dan ook hoofdzakelijk over de liefde, elke liefde, de aardse, de spirituele en universele Liefde gaan.

Liefde, aandacht, empathie en meelevendheid
zijn gegrondvest op ons vermogen tot voorstelling van- en inleving in gebeurtenissen om ons heen, de een zal daartoe meer x91talentx92 en verlangen ontwikkelen dan de ander, maar allemaal maken we deel uit van een groter geheel dat x91Levenx92 heet. Door geboorte op aarde zijn we min of meer tot dit leven gedrxe9ven en gaan we onze weg totdat het moment daar is dat we er weer afscheid van mogen of moeten nemen. De dood verlost ons uit het lijden, of dat nu
verlossing uit de lijdensweg van de ouderdom, of uit het lijden onder uitzichtloze ziekte of een zwaar gebrek, de dood bevrijdt
ons uit een onlxe9xe9fbaar leven, soms traag en soms met een plotselinge schok;xa0 een zgn. ongeluk of een misdaaddie we zomaar nog niet begrijpen of plaatsen kunnen, maar waar we hoe dan ook
vrede mee moeten sluiten.

Vandaar dat ditxa0aankomendexa0weblog over de liefde niet alleen over het leven, maar ook over de dood zal gaan, want stel je voor dat je ouder en vermoeider geworden txf3ch altijd maar door zou moeten levenx85 eeuw na eeuw, millennium na millennium. Nee! De dood is bij nader inzien misschien wel onze grootste vriend en wellicht onze enige mogelijkheid tot regeneratie en dus vernieuwing. Het is
m.i. dan ook zeer noodzakelijk op vriendschappelijke voet met het bestaan van de dood in ons eigen leven te komen.

Eerder zullen we geen innerlijke rust vinden en zullen we voortdurend voor de man met de zeis op de vlucht blijven slaan; de
dood is ons grootste x91leerprocesx92 van de pijn, d.w.z. door angst voor iets te overwinnen – om te zetten in moed – kunnen we het zelfde gegeven juistxa0 als stabiliteit ervaren, dit is een bevrijding; want pas als we vrienden zijn geworden kan de dood als een troostrijk en steungevend element en metgezelxa0in ons leven lxe9vend zijn; een haven waar we heen kunnen wanneer de levensenergie in ons op zal raken en we ons letterlijk in x91de grote slaapx92 bij hem neer mogen leggen.

Zijn we soms na een dag hard werken niet moe en wat is
het dan heerlijk x92s avonds naar bed te gaan en te mogen rusten. Maar hoxe9 we uit de Grote Slaap weer regenereren en al of niet x91ontwakenx92 dat kunnen we niet bevroeden, ons aardse bewustzijn omspant maar ongeveer 80 of 100 jaar, mxe9xe9r kunnen we – al kunnen we er ons wel voorstellingen van maken – xa0eenvoudig niet als levende ervaring bevatten en dat hoeven we ook niet.

Vertel bijvoorbeeld een eendagsvlieg in hartje zomer
maar eens dat er winter, vorst en sneeuw bestaatx85. Die vlieg kan dat niet be-grijpen, net zoals wij een groter ritme dan we zelf zijn niet kunnen be-leven, nxf3g niet, al zijn we wetenschappelijk een eind op weg en zijn er weinig dingen zo boeiend als nou juist d.m.v. dat wetenschappelijk onderzoek en wijsbegeeerte ons denken en onze intuxeftie aan te scherpen. Maar of we ooit alles zullen
weten?

Ik denk dat we nog zxf3veel berekenen en ontdekken en dat we uiteindelijk zullen eindigen op het punt waar we onze eigen intelligentie over het hoofd groeien, dan zal blijken of onze benen sterk genoeg – en ons geweten betrouwbaar genoeg – xa0zijn om x91de weeldex92 van kennis te kunnen dragen. De fouten zullen misschien toenemen, het leven zal ons vaak x91uit de handx92 lopen. Laten we hopen dat de dood dan nog bestaat, dat we die tegen die tijdxa0niet inmiddels achterhaald hebben en door niet meer te hoeven of te kunnen sterven onszelf beroofd hebben van de dan zo broodnodige verlossing.

Scheppen we ons een hemel of scheppen we eenxa0 hel?
We wetenxa0nog niet waar het heengaat, maar we Schxe9ppen, bij elke ademhaling, bij elke gedachte. Met elke daad of niet-daad scheppen we een toekomst, scheppen we haat of liefde al naar gelang we x91weten wat we aan het doen zijnx92, we ons bewust zijn van onze eigen uniciteit en daarmee de weg gaan als individu in het geheel: het onmisbare rader in het tandwiel, de noodzakelijke druppel in de oceaanx85

Zonder haat zal het niet gaan, want tegendelen en de
daarin besloten liggende antagonie zijn bijna niet uit te sluiten. Zonder liefde gaat het ook niet, want in veiligheid mogen we zijn die we zijn. Leven zal in evenwicht tussen de tegenstellingen moeten geschieden, in xe9venwicht, niet om de tegenstellingen op te heffen, maar als stabiele samenwerkende basis waaruit zich de levenskracht zal kunnen verheffen, de grondslag van waaruit
Liefde levend blijft.

Laten we hopen dat wij mensen op aarde nog lang en gelukkig leven, al is dat gelukkig natuurlijk relatief, elkaar nabij zijn, maar dat we xf3xf3k onszelf nabij zijn en dat we
‘ons-Zxe9lf’ de ruimte kunnen en mogenxa0geven, waarin ook voldoende plaats is voor de ander.